জীৱনী
Storied Assam ৰ যুটীয়া কলম: সম্পাদকীয় দলে গৱেষণা কৰি লিখা আৰু সময়োপযোগী কৰি ৰখা পৃষ্ঠাসমূহ।
জাতি-হিন্দু অসমীয়া মূলসুঁতিটো এক মিশ্ৰিত অসমীয়াভাষী সমাজ, যি উপত্যকাৰ জনসংখ্যা আৰু সংস্কৃতিৰ মূল আধাৰ।
চুকাফাৰ নেতৃত্বত ১২২৮ চনত পাটকাই পাৰ হৈ আহোম ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰা তাইভাষীসকল, বৰ্তমান অসমীয়াভাষী আৰু এওঁলোকৰ মূল ভাষাটো কেৱল ধৰ্মীয় কামতহে চলে।
অসমৰ স্বকীয় বৈষ্ণৱ পৰম্পৰা, সত্ৰানুষ্ঠান, আৰু পাঁচশ বছৰ ধৰি উপত্যকাটোক গঢ় দি অহা এক সাহিত্যিক, সাংগীতিক, নাট্য আৰু চিত্ৰকলাৰ সংস্কৃতিৰ জন্ম দিয়া ভক্তি আন্দোলন।
অসমীয়া নৱবৰ্ষ আৰু খেতিৰ বতৰক আদৰা অসমৰ এই বসন্ত উৎসৱ সাতদিন জুৰি নাচ-গান, নতুন সাজ আৰু গামোচাৰে পালন কৰা হয়।
ভঁৰাল ভৰা খেতিৰ উৎসৱ, মেজি, ভোজ-ভাত আৰু পৰম্পৰাগত খেল-ধেমালিৰে পৰিপূৰ্ণ।
আহিন-কাতিৰ সংযমী বিহু। ভঁৰাল ৰিক্ত, পথাৰত নতুন শস্য, তাৰেই মঙ্গল কামনাৰে জ্বলে মাটিৰ চাকি।
শংকৰদেৱৰ সৃষ্টি, বৈষ্ণৱ সত্ৰৰ এই নৃত্যকলা ভাৰতৰ অন্যতম শাস্ত্ৰীয় নৃত্য।
ঢোল, পেঁপা আৰু বিহুনামৰ সুৰে সুৰে নচা বিহুৰ বসন্তকালীন উলাহৰ লোকনৃত্য।
শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱে ৰচা ‘মহৎ গীত’, যি নৱবৈষ্ণৱ সংগীত পৰম্পৰাৰ ভক্তিমূলক কাব্যিক সাৰ।
শংকৰদেৱৰ অংকীয়া নাটৰ নৱ-বৈষ্ণৱ সত্ৰীয়া ভক্তিমূলক পৰিৱেশন।
ৰঙা পাৰিৰ বগা বস্ত্ৰ, যি একেধাৰে তোৱালি, উপহাৰ, পৰিধেয়, পূজাৰ বস্ত্ৰ আৰু অসমীয়া পৰিচয়ৰ অঘোষিত পতাকা।
বাঁহ আৰু টোকৌ পাতেৰে সজা জোঙা টুপী, যি সাধাৰণতে খেতিয়কৰ পথাৰৰ চালি আৰু বিশেষকৈ আদৰণি-উৎসৱৰ ফুলাম জাপি।
অসমীয়া ৰন্ধনৰ দুই মেৰু, ক্ষাৰীয় খাৰ আৰু টেঙা, যি এসাঁজ আহাৰৰ গতি নিৰ্ধাৰণ কৰে।
চাউলৰ গুড়িৰে সজা তিল পিঠা, ঘিলা পিঠাকে ধৰি বিহুৰ নানা পিঠা-পনা আৰু জলপান হ’ল শস্য চপোৱাৰেই মিঠা ফচল।
১২২৮ চনত পাটকাই অতিক্ৰম কৰি অসমত ছশ বছৰীয়া শাসনৰ ভেটি গঢ়া টাই ৰাজকোঁৱৰ।
চুতীয়া ৰাজ্য জয় কৰি, কছাৰী আৰু প্ৰথম মুছলমান আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰি স্বৰ্গনাৰায়ণ উপাধি লোৱা আহোম স্বৰ্গদেউ।
স্বৰ্গদেউ প্ৰতাপ সিংহৰ অধীনত শ্ৰম-সেনাৰ পাইক প্ৰথা সংগঠিত কৰা আৰু ৰাজ্যৰ প্ৰধান পদসমূহ সৃষ্টি কৰা প্ৰশাসকজন, আৰু লাচিত বৰফুকনৰ পিতৃ।
১৬৭১ চনৰ শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত ঔৰংজেৱৰ সেনাপতি ৰাম সিংহৰ মোগল নৌবহৰক পৰাস্ত কৰা আহোম সেনাপতি।
পলাতক স্বামীৰ কথা ক'বলৈ অমান্তি হোৱাত নিৰ্যাতনত মৃত্যু হোৱা আহোম কুঁৱৰী, যাৰ স্বামী পিছত ৰজা হয় আৰু পুত্ৰই তেওঁৰ স্মৃতিত জয়সাগৰ খন্দুৱায়।
আহোম ৰাজবংশৰ সাংস্কৃতিক শ্ৰেষ্ঠত্বৰ সময়ৰ স্বৰ্গদেউ, যিজনে ৰংপুৰত ৰাজধানী পাতি শিৱসাগৰক পুখুৰী আৰু মন্দিৰৰ নগৰীৰূপে গঢ় দিছিল।
কঠোৰ, কেন্দ্ৰীকৰণকামী এই ৰজাই শতিকাৰ শেষৰ অৰাজকতাৰ অন্ত পেলাইছিল, ১৬৮২ত ইটাখুলিত মোগলক গুৱাহাটীৰ পৰা খেদিছিল, আৰু ঢোদৰ আলি নিৰ্মাণ কৰাইছিল।
পঞ্চদশ শতিকাৰ মহাপুৰুষ, যিজনে অসমত নৱবৈষ্ণৱ (একশৰণ) ধৰ্ম প্ৰৱৰ্তন কৰি আধুনিক অসমীয়া সংস্কৃতিৰ ভেটি গঢ়িছিল।
হাজো হয়গ্ৰীৱ মাধৱ মন্দিৰ, পোৱা মক্কা আৰু বৌদ্ধ ঐতিহ্যৰ এক বিৰল সংগমস্থলী।
ষোড়শ শতিকাত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰা সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ পীঠ। মুখা শিল্প, সত্ৰীয়া নৃত্য, আৰু প্ৰতিটো বানত সলনি হোৱা ইয়াৰ পৰিৱেশ।
স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহই ১৬৯৭ চনত মাতৃ জয়মতীৰ স্মৃতিত খন্দোৱা ৩১৮ একৰীয়া এই পুখুৰীৰ পাৰত জয়দোল, দেৱীদোল আৰু ঘনশ্যামদোল অৱস্থিত।
ৰজা শিৱ সিংহৰ ৰাজত্বত ৰাণী অম্বিকাই নিৰ্মাণ কৰোৱা এই দৌল শিৱসাগৰ পুখুৰীৰ দক্ষিণ পাৰে বিষ্ণুদৌল আৰু দেৱীদৌলৰ কাষত অৱস্থিত।
আহোমৰ পৃষ্ঠপোষকতাত বনমালীদেৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰা মাজুলীৰ এই অন্যতম সত্ৰখন ভব্য ৰাস মহোৎসৱৰ বাবে অসমজুৰি জনাজাত।
দীৰ্ঘকাল ধৰি মাজুলীৰ সংস্কৃতি আৰু জ্ঞানচৰ্চাৰ কেন্দ্ৰৰূপে পৰিগণিত এই সত্ৰখন ইয়াৰ উত্তৰ কমলাবাৰী শাখাৰ জৰিয়তে সত্ৰীয়া নৃত্যৰ প্ৰধান ধাৰক-বাহক।
সপ্তদশ শতিকাৰ আদিভাগৰ এই সত্ৰত আহোম ৰাজকীয় সামগ্ৰী, দুৰ্লভ পুথিকে ধৰি বহু অমূল্য সম্পদ সংৰক্ষিত আছে।
আহোম স্বৰ্গদেউ জয়ধ্বজ সিংহৰ দিনত স্থাপিত, পালনাম, অপ্সৰা নৃত্য আৰু বৃহৎ উৎসৱৰ বাবে প্ৰখ্যাত এখন ঐশ্বৰ্যশালী আৰু প্ৰভাৱশালী সত্ৰ।
মাজুলীৰ চাৰিখন প্ৰধান ৰাজসত্ৰৰ অন্যতম, ৰাসলীলাৰ কেন্দ্ৰ আৰু পুৰণি অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ তথা উৎসৱ-সামগ্ৰীৰ এক বিশেষ সংগ্ৰহ।
ভাওনাৰ বাঁহ-মাটিৰ মুখাশিল্পক জীয়াই ৰখা এই সত্ৰৰ কলা এতিয়া দ্বীপৰ সীমা চেৰাই বিভিন্ন মঞ্চ আৰু প্ৰদৰ্শনালয়ত সমাদৃত।
হাজোৰ মণিকূট পাহাৰৰ এই শিলৰ মন্দিৰটো অঞ্চলটোৰ এক অন্যতম প্ৰাচীন বৈষ্ণৱ পীঠ, আৰু কোনো কোনো বৌদ্ধ পৰম্পৰাত ই বুদ্ধৰ পৰিনিৰ্বাণৰ স্থলী।
শিৱসাগৰৰ ওচৰৰ নদীকাষৰীয়া এই দৰগাহ সপ্তদশ শতিকাৰ ছুফী সাধক আৰু জিকিৰৰ ৰচয়িতা আজান ফকীৰৰ পীঠ, যি এক সম্প্ৰীতিৰ তীৰ্থস্থান।
