এশিঙীয়া গঁড়ৰ ওজন দুই টনতকৈও বেছি। ইয়াৰ কান্ধ আৰু পিছফালৰ অংশত ডাঠ, ছাই বৰণীয়া ছালখন ভাঁজ খাই ওলমি থাকে। সৰু, কম দৃষ্টিশক্তিৰ চকুহালৰ ঠিক ওপৰতে থাকে এটা ভোটা খৰ্গ। এসময়ত এই বন্যপ্ৰাণীবিধ ভাৰত উপমহাদেশৰ সমগ্ৰ উত্তৰ সমভূমি, অৰ্থাৎ সিন্ধু, গংগা আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত নিৰ্বিঘ্নে চৰি ফুৰিছিল। কিন্তু ১৯০০ চন মানলৈ এই সমগ্ৰ অঞ্চলৰ পৰা গঁড় প্ৰায় নিশ্চিহ্ন হৈ পৰিল। সমগ্ৰ বিশ্বৰ ভিতৰতে হয়তো এশ বা দুশ গঁড়হে অসম আৰু নেপালৰ তৰাই অঞ্চলত বাচি থাকিল। বৰ্তমান পৃথিৱীত প্ৰায় চাৰি হাজাৰ গঁড় আছে আৰু ইয়াৰে দুই-তৃতীয়াংশই ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰ এখন বানপানীপ্লাৱিত ঘাঁহনি অঞ্চল কাজিৰঙাতভ্ৰমণৰ ঠাইকাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান১৯৮৫ চনৰ পৰা ইউনেস্কোৰ বিশ্ব ঐতিহ্যক্ষেত্ৰ। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰ, ওখ ঘাঁহনি, আৰু ১৯০৫ চনত আৰম্ভ হোৱা এক সংৰক্ষণৰ সাফল্য। পোৱা যায়। প্ৰজাতিটোৱে যিমান ঘূৰাই পালে, তাৰ বেছিভাগেই নদীৰ পাৰৰ এই এটা অংশৰ পৰাই পুনৰ গঢ়ি তোলা হৈছিল।

গঁড় কেনেকৈ বিলুপ্তপ্ৰায় হৈ পৰিল

এসময়ত গঁড় একেবাৰেই বিৰল প্ৰাণী নাছিল। মোগল সম্ৰাট বাবৰে পেছোৱাৰৰ ওচৰৰ হাবিত গঁড় চিকাৰ কৰিছিল আৰু নিজৰ আত্মজীৱনীত সেই কথা লিখি থৈ গৈছে। বংগ, নেপালৰ তৰাই অঞ্চল আৰু সমগ্ৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা জুৰি গঁড়ৰ বিচৰণ আছিল। কিন্তু ঊনবিংশ শতিকাত দুটা কাৰণত ইয়াৰ সংখ্যা দ্ৰুতগতিত কমিবলৈ ধৰিলে। গঁড় চৰি ফুৰা সেমেকা ঘাঁহনিবোৰ খেতিমাটিলৈ ৰূপান্তৰ কৰা হ'ল আৰু উজনি অসমত ঔপনিৱেশিক চাহ বাগিচাৰ বাবে হাবি মুকলি কৰা হ'ল। একে সময়তে চিকাৰৰ নিচা, খেতি নষ্ট কৰা বুলি থকা ধাৰণা আৰু বিশেষকৈ ইয়াৰ খৰ্গৰ বাবে নিৰ্বিচাৰভাৱে গঁড় হত্যা কৰা হ'ল।

গঁড়ৰ এই বিলুপ্তি অতি দ্ৰুত আৰু প্ৰায় সম্পূৰ্ণ আছিল। ১৯০০ চন মানলৈ ইয়াৰ বিচৰণভূমিৰ প্ৰায় সকলো ঠাইৰ পৰাই গঁড় নোহোৱা হৈ পৰিল। গঁড়ৰ বাবে আটাইতকৈ বিখ্যাত অঞ্চল কাজিৰঙাত ১৯০৮ চনত মাত্ৰ বাৰটামান গঁড়হে বাকী আছিল। দুহেজাৰ কিলোমিটাৰ নদী উপত্যকাত চৰি ফুৰা প্ৰাণীবিধক নিজৰ আটাইতকৈ নিৰাপদ আশ্ৰয়স্থলতো আঙুলিমূৰত লেখিব পৰা অৱস্থা হৈছিল। এই শোচনীয় অৱস্থাৰ পৰাই গঁড়ৰ পুনৰুদ্ধাৰৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হৈছিল আৰু সেয়া আছিল একপ্ৰকাৰৰ আকস্মিক ঘটনা। ১৯০৪ চনত ভাৰতৰ ব্ৰিটিছ বৰলাট লৰ্ড কাৰ্জনৰ পত্নী মেৰী কাৰ্জন অসমৰ গঁড় চাবলৈ কাজিৰঙালৈ আহিছিল, কিন্তু তেওঁ এটাও গঁড় দেখা নাপালে।

গঁড় দেখা নোপোৱাৰ কথা তেওঁ স্বামীক জনালে। ইয়াৰ পৰাই গঁড়ে ইতিহাসত প্ৰথমবাৰৰ বাবে চৰকাৰী সুৰক্ষা লাভ কৰিলে। ১৯০৫ চনৰ ১ জুনত চৰকাৰে কাজিৰঙাৰ ২৩২ বৰ্গ কিলোমিটাৰ ঘাঁহনি আৰু জলাহভূমি সামৰি এখন সংৰক্ষিত বনাঞ্চল ঘোষণা কৰিলে। এই ঘোষণাই কেৱল চিকাৰ নিষিদ্ধ কৰিলে, কিন্তু নামমাত্ৰও নাছিল কোনো বনৰক্ষী বা সুৰক্ষা ব্যৱস্থা। তথাপিও, অৱশেষত এই ঘোষণাৰ ফলত গঁড়ে মূৰ গুজিবলৈ পালে এখন নিৰাপদ ঠাই।

গঁড়ৰ সন্মুখত থকা প্ৰত্যাহ্বানসমূহ

১৯০৫ চনত চিকাৰ নিষিদ্ধ কৰা হ'লেও গঁড় হত্যা একেবাৰে বন্ধ হৈ যোৱা নাছিল। ই কেৱল চিকাৰক এক অপৰাধ হিচাপেহে গণ্য কৰিবলৈ ধৰিলে। গঁড়ৰ খৰ্গটো আচলতে মানুহৰ নখৰ দৰেই কেৰাটিন নামৰ পদাৰ্থৰে গঠিত, আৰু ইয়াৰ কোনো ঔষধীয় গুণ এতিয়ালৈকে প্ৰমাণিত হোৱা নাই। তথাপিও দূৰণিৰ বজাৰত পৰম্পৰাগত ঔষধৰ নামত ইয়াৰ মূল্য সোণতকৈও বেছি। এটা গঁড়ৰ খৰ্গ বেচি পোৱা ধনে এটা দুখীয়া পৰিয়ালৰ ভাগ্য এটা প্ৰজন্মৰ বাবে সলনি কৰি দিব পাৰে। সেয়েহে, যি প্ৰাণীবিধক ৰক্ষা কৰিবলৈ চৰকাৰে ইমান ধন ব্যয় কৰে, অভাৱগ্ৰস্ত বা সুসংগঠিত চিকাৰীৰ বাবে সেই প্ৰাণীবিধ জীৱিত অৱস্থাতকৈ মৃত অৱস্থাতহে বেছি মূল্যৱান।

গঁড় হত্যা নিৰন্তৰভাৱে চলা প্ৰক্ৰিয়া নহয়, ই মাজে মাজে ঢৌৰ দৰে আহে। ১৯৮০ চনৰ পৰা ১৯৯৩ চনৰ ভিতৰত সমগ্ৰ ভাৰতত চিকাৰীয়ে ৬৯২টা গঁড় হত্যা কৰিছিল, আৰু কেৱল কাজিৰঙাতেই ১৯৮০ চনৰ পৰা ২০০৫ চনৰ ভিতৰত ৫৬৭টা গঁড় নিধন হৈছিল। ইয়াৰ বেছিভাগেই কোনো বন্দুকধাৰী অকলশৰীয়া চিকাৰীৰ কাম নাছিল। এই চোৰাং ব্যৱসায়ৰ জাল উপত্যকাৰ বাহিৰলৈকে বিস্তৃত হৈ আছে, য'ৰ পৰা দূৰণিৰ বজাৰত খৰ্গৰ মূল্য নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়। ঘাঁহনিৰ মাজত বন্দুক লৈ লুকাই থকা মানুহজন এই বৃহৎ চক্ৰটোৰ আটাইতকৈ সাধাৰণ আৰু সহজে সলনি কৰিব পৰা অংশহে মাত্ৰ।

কাজিৰঙাত গঁড়ৰ মৃত্যুৰ একমাত্ৰ কাৰণ কেৱল চোৰাং চিকাৰেই নহয়। যিখন নদীয়ে এই ঘাঁহনিৰ সৃষ্টি কৰিছে, সেইখনেও লয় গঁড়ৰ প্ৰাণ। প্ৰতিটো বাৰিষাতে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানীয়ে কাজিৰঙা বুৰাই পেলায়, আৰু প্ৰাণীসমূহে দক্ষিণৰ কাৰ্বি পাহাৰৰ ওখ ঠাইলৈ সাঁতুৰি যাবলগীয়া হয়। পাহাৰ পাবলৈ সিহঁতে ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ পাৰ হ'ব লাগে, আৰু আন্ধাৰত দুৰ্বল প্ৰাণীবোৰ সঘনাই গাড়ীৰ খুন্দাত পতিত হয়। ২০১২ চনৰ বানপানীত উদ্যানখনত প্ৰায় ৫৪০টা বন্যপ্ৰাণীৰ মৃত্যু হৈছিল। ইয়াৰ বেছিভাগেই আছিল খটীয়া পহু, লগতে তেৰটা গঁড়ৰো প্ৰাণহানি হৈছিল। আনহাতে এই বানপানীৰ বাবেই বৰ্তি আছে কাজিৰঙাৰ অস্তিত্ব। বানপানীয়ে পলস পেলাই ঘাঁহনিবোৰ মুকলি আৰু সাৰুৱা কৰি ৰাখে, আৰু ঘাঁহনিখন হাবিয়ে গ্ৰাস কৰাৰ পৰা ৰক্ষা কৰে।

গঁড়ৰ সংখ্যা কেনেকৈ ঘূৰাই অনা হ'ল

খৰ্গৰ বাবে হোৱা চোৰাং চিকাৰ আৰু বানপানীৰ প্ৰকোপ, এই দুয়োটাৰ পিছতো গঁড়ৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পালে। ইয়াৰ আঁৰত কোনো ভাগ্যৰ খেল নাছিল, বৰঞ্চ তিনিটা সুপৰিকল্পিত প্ৰচেষ্টা জড়িত আছিল। সেইকেইটা হ'ল এটা শতিকা জুৰি কঠোৰ হোৱা আইন, বছৰৰ পিছত বছৰ ধৰি পহৰা দিয়া বনৰক্ষী বাহিনী, আৰু গঁড়ক কেৱল এখন ঘাঁহনিতে আৱদ্ধ নাৰাখি একাধিক স্থানলৈ পৰিকল্পিতভাৱে স্থানান্তৰ কৰা কাৰ্য।

প্ৰথমটো প্ৰচেষ্টা আছিল আইন, যি কঠোৰ হ'বলৈ এটা শতিকা সময় লাগিছিল। ১৯০৫ চনৰ সংৰক্ষিত বনাঞ্চলৰ ঘোষণাটো আছিল কেৱল এখন কাগজৰ টুকুৰা। ১৯১৬ চনত কাজিৰঙাক চিকাৰ অভয়াৰণ্য কৰা হয়, যাৰ ফলত প্ৰথমবাৰৰ বাবে দৰমহা পোৱা কৰ্মচাৰী নিয়োগ কৰা হ'ল। ১৯৫০ চনত ই বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্য, ১৯৭৪ চনৰ ১১ ফেব্ৰুৱাৰীত ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, ১৯৮৫ চনত ইউনেস্কোৰ বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ আৰু ২০০৭ চনত ব্যাঘ্ৰ সংৰক্ষিত বনাঞ্চল হিচাপে স্বীকৃতি পায়। প্ৰতিটো পদক্ষেপে একেখিনি ঘাঁহনিৰ বাবে অধিক ধন, অধিক কৰ্মচাৰী আৰু অধিক আইনী শক্তি কঢ়িয়াই আনিলে।

দ্বিতীয়টো প্ৰচেষ্টা আছিল মাটিত থিয় দি থকা বনৰক্ষীসকল। গঁড় আৰু চোৰাং চিকাৰীৰ মাজৰ প্ৰাচীৰখনেই হ'ল বনৰক্ষী। নিচেই কম দৰমহাত তেওঁলোকে উদ্যানখনৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ সিঁচৰতি হৈ থকা সৰু সৰু বনশিবিৰবোৰৰ পৰা কৰ্তব্য পালন কৰে। কাজিৰঙাৰ ঘাঁহবোৰ ইমানেই ওখ যে দহ ফুট দূৰৰ বস্তুও দেখা নাযায়। আনফালে, তেওঁলোকে ৰক্ষা কৰা প্ৰাণীটোৱে বনৰক্ষী আৰু চিকাৰীৰ মাজত পাৰ্থক্য বুজি নাপায়। বনৰক্ষীসকলে খোজকাঢ়ি বা বন বিভাগৰ হাতীৰ পিঠিত উঠি এনেকুৱা ঘাঁহনিৰ মাজেৰে পহৰা দিয়ে য'ত কোনো গাড়ী সোমাব নোৱাৰে। বানপানীৰ সময়ত তেওঁলোকে নাৱেৰে পহৰা দিয়ে আৰু ওখ চাংঘৰত বাস কৰে, কাৰণ তেওঁলোকে পহৰা দিয়া মাটিখিনি সেই সময়ত থাকে পানীৰ তলত।

চোৰাং চিকাৰীৰ দলবোৰ যিমানেই চতুৰ হৈছে, বনৰক্ষী বাহিনীও সিমানেই কঠোৰ হৈ পৰিছে। ২০১৩ চনৰ পৰা ঘাঁহনিৰ ওপৰত ড্ৰোণ উৰুওৱা হৈছে। চোৰাং চিকাৰীৰ খবৰ দিবলৈ বন বিভাগে উদ্যানখনৰ আশে-পাশে থকা গাঁৱৰ খবৰীয়া মানুহক ধনৰ যোগান ধৰাৰ ব্যৱস্থাও লৈছে। এই চোৰাং ব্যৱসায়ৰ মূল কাৰণ হিচাপে থকা অন্ধবিশ্বাসৰ বিৰুদ্ধেও চৰকাৰে ব্যৱস্থা লৈছে। মানুহে যিটো বস্তুৰ বাবে গঁড় হত্যা কৰে তাৰ যে আচলতে কোনো মূল্য নাই, সেই কথা প্ৰমাণ কৰিবলৈ ২০২১ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত কাজিৰঙাৰ কাষৰ বোকাখাতত ২,৪৭৯টা জব্দকৃত খৰ্গ ৰাজহুৱাভাৱে জুইত পুৰি পেলোৱা হয়। তাৰোপৰি সন্দেহজনক কোনো চোৰাং চিকাৰীক দেখিলেই গুলী কৰাৰ নিৰ্দেশনাসহ বৰ্তমান কাজিৰঙাত পৃথিৱীৰ ভিতৰতে অন্যতম কঠোৰ সুৰক্ষা ব্যৱস্থাবোৰ প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছে।

আইন আৰু বনৰক্ষীৰ ব্যৱস্থাৰ পিছত তৃতীয়টো প্ৰচেষ্টা আছিল গঁড়ক কেৱল এখন ঘাঁহনিতে আৱদ্ধ নাৰাখি বিভিন্ন স্থানলৈ বিয়পাই দিয়া। এখন মাত্ৰ নিৰাপদ আশ্ৰয়স্থল থকা মানেই সকলো হেৰুওৱাৰ সম্ভাৱনা থকা। এটা ভয়ংকৰ বানপানী, কোনো মহামাৰী বা সুৰক্ষা ব্যৱস্থাৰ সামান্য সুৰুঙাই এখন ঘাঁহনিতে থকা গোটেই প্ৰজাতিটোক নিঃশেষ কৰি পেলাব পাৰে। সেয়েহে ২০০৫ চনত অসম বন বিভাগ, ইণ্টাৰনেচনেল ৰাইনো ফাউণ্ডেচন, ডব্লিউ ডব্লিউ এফ (WWF) আৰু আন সহযোগী সংস্থাসমূহে 'ইণ্ডিয়ান ৰাইনো ভিজন ২০২০' আৰম্ভ কৰে। ইয়াৰ লক্ষ্য আছিল ৰাজ্যখনৰ সাতখন সংৰক্ষিত বনাঞ্চলত ৩,০০০ গঁড়ৰ বাসস্থান গঢ়ি তোলা। অৱশ্যে এই লক্ষ্য সম্পূৰ্ণ নহ'ল। ২০২১ চনত এই কাৰ্যসূচী সামৰণি পৰাৰ সময়ত সাতখনৰ ভিতৰত চাৰিখনতহে গঁড় আছিল, সেইকেইখন হ'ল কাজিৰঙা, পবিতৰা, ওৰাং আৰু মানাহ। ডিব্ৰু-চৈখোৱাত গঁড় ৰখাৰ পৰিকল্পনাটো একেবাৰেই বাস্তৱায়িত নহ'ল। এই প্ৰকল্পৰ মূল আধাৰ আছিল গঁড়ৰ স্থানান্তৰকৰণ। কাজিৰঙা আৰু পবিতৰাৰভ্ৰমণৰ ঠাইপবিতৰা বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্যগুৱাহাটীৰ পৰা এঘণ্টাৰ বাটত থকা গঁড়েৰে ভৰা এই সৰু, জলাময় অভয়াৰণ্যখন ৰাজ্যৰ ভিতৰতে এদিনীয়া ভ্ৰমণৰ বাবে আটাইতকৈ সহজ। দৰে দুখন উদ্যানৰ পৰা গঁড় অনা হৈছিল, য'ত ধাৰণক্ষমতাতকৈ অধিক গঁড় আছিল। গুৱাহাটীৰভ্ৰমণৰ ঠাইগুৱাহাটীএই অঞ্চলৰ চিৰপ্ৰাচীন নগৰখন আৰু আজি ভাৰতৰ উত্তৰ-পূবাঞ্চলৰ মহানগৰী। পৰা এঘণ্টাৰ দূৰত্বত থকা পবিতৰা এখন সৰু অভয়াৰণ্য, আৰু ইয়াত প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত পৃথিৱীৰ যিকোনো ঠাইতকৈ (কাজিৰঙাকো ধৰি) সৰ্বাধিক গঁড় পোৱা যায়। এই অত্যধিক ঘনত্বৰ বাবেই দুয়োখন উদ্যানে বাহিৰৰ পৰা গঁড় অনাৰ পৰিৱৰ্তে আন ঠাইলৈ গঁড় পঠিয়ায়।

ৰাজ্যখনৰ আন তিনিখন গঁড়ৰ বিচৰণভূমি হ'ল উত্তৰ পাৰৰ ওৰাং, ভূটান সীমান্তৰ মানাহ আৰু দক্ষিণ পাৰৰ লাওখোৱা। ২০২১ চনৰ প্ৰকল্পৰ সামৰণি পৰাৰ সময়ত গঁড় থকা চাৰিখন বনাঞ্চলৰ ভিতৰত কেৱল ওৰাং আৰু মানাহহে আছিল। লাওখোৱা তেতিয়াও গঁড়শূন্য হৈ আছিল, আৰু দুবছৰৰ পিছত কোনেও নভবাকৈ তালৈ গঁড় ঘূৰি আহে। ২০২২ চনৰ পিয়ল অনুসৰি অসমত আছিল ২,৮৯৫টা গঁড়, যাৰ ভিতৰত ওৰাঙত ১২৫টা, পবিতৰাত ১০৭টা আৰু মানাহত আছিল ৫০টা। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰত ওৰাঙেই হৈছে গঁড়ৰ একমাত্ৰ আশ্ৰয়স্থল। ইয়াৰ গুৰুত্ব অসীম, কাৰণ দক্ষিণ পাৰত বানপানী বা মহামাৰী হ'লেও সিপাৰৰ গঁড়ৰ জাকটোক ই সহজে স্পৰ্শ কৰিব নোৱাৰে।

আশী আৰু নব্বৈৰ দশকৰ অস্থিৰতাৰ সময়ত চোৰাং চিকাৰৰ ফলত ভূটান সীমান্তৰ মানাহত থকা প্ৰায় এশটা গঁড়ৰ আটাইকেইটায়েই নিঃশেষ হৈ গৈছিল। ২০০০ চন মানলৈ তালৈ গঁড়ৰ চিনমোকাম নোহোৱা হৈছিল। ২০০৬ চনত পুনৰুদ্ধাৰৰ কাম আৰম্ভ হয়। কাজিৰঙাৰ সমীপৰ উদ্ধাৰ কেন্দ্ৰত প্ৰতিপালন কৰা মাউৰা গঁড়ৰ পোৱালিবোৰ মানাহৰ ভিতৰৰ এটা তাঁৰৰ বেৰেৰে আবৃত এলেকাত মুকলি কৰি দিয়া হয়। ২০০৮ চনৰ এপ্ৰিল মাহৰ পৰা পূৰ্ণবয়স্ক বনৰীয়া গঁড়ো অনা হয়। ২০২১ চনৰ এপ্ৰিল মাহত এই কাৰ্যসূচী সমাপ্ত হোৱাৰ আগলৈকে মুঠ বাইশটা গঁড় মানাহলৈ অনা হৈছিল, যাৰ বাৰটা আহিছিল পবিতৰাৰ পৰা আৰু দহটা কাজিৰঙাৰ পৰা।

শূন্যৰ পৰাও যে এটা প্ৰজাতিৰ বংশবৃদ্ধি কৰিব পাৰি, মানাহেই তাৰ জীৱন্ত প্ৰমাণ। এই পুনৰুদ্ধাৰ সম্ভৱ হোৱাৰ কাৰণ হ'ল এসময়ত বনাঞ্চলখন ধ্বংস কৰোতাসকল, পৰৱৰ্তী সময়ত হৈ পৰিছিল ইয়াৰ ৰক্ষক। ইও এক সুকীয়া কাহিনী।

আটাইতকৈ কঠিন শিক্ষা পোৱা গৈছিল দক্ষিণ পাৰৰ লাওখোৱাত। ১৯৮৩ চনৰ অস্থিৰ পৰিৱেশৰ সুযোগ লৈ চোৰাং চিকাৰীয়ে অভয়াৰণ্যখনৰ প্ৰায় সত্তৰটা গঁড়ৰ এটা জাকক নিৰ্মমভাৱে হত্যা কৰিছিল। ১৯৯১ চনত তাত শেষবাৰৰ বাবে গঁড় দেখা গৈছিল, আৰু তাৰ পিছৰ চাৰিটা দশক ধৰি ঘাঁহনিখন গঁড়শূন্য হৈ আছিল। তাৰ পিছত, ২০২৩ আৰু ২০২৪ চনত, ওৰাং আৰু কাজিৰঙাক সংযোগ কৰা নদীৰ কাষে কাষে থকা পথেৰে বনৰীয়া গঁড় নিজাববীয়াকৈ লাওখোৱালৈ ঘূৰি আহে। বৰ্তমান লাওখোৱা আৰু কাষৰীয়া বুঢ়াচাপৰিক পুনৰ গঁড়ৰ বংশবৃদ্ধিৰ বাবে সাজু কৰি তোলা হৈছে।

এই সমগ্ৰ ৰণনীতিৰ সপক্ষে লাওখোৱাই হৈছে আটাইতকৈ ডাঙৰ যুক্তি। অস্থিৰতাৰ মাত্ৰ এটা ঋতুতেই এখন ঘাঁহনি সম্পূৰ্ণৰূপে গঁড়শূন্য হৈ পৰিব পাৰে, ইয়াক পুনৰাই গঁড়েৰে ভৰাই তুলিবলৈ চল্লিশ বছৰ সময় লাগে, আৰু আন কোনোবা ঠাইৰ পৰা গঁড় খোজকাঢ়ি আহিবলগীয়া হয়। তাৰ বাবেই সেই 'আন কোনোবা ঠাই'খন থকাটো অতি প্ৰয়োজনীয়।

আইন, বনৰক্ষী আৰু গঁড়ৰ স্থানান্তৰ, এই তিনিওটা প্ৰচেষ্টাই একেলগে সুফল দিছে। ২০২২ চনত অসমত চোৰাং চিকাৰৰ ফলত এটাও গঁড়ৰ মৃত্যু হোৱা নাছিল, যিটো আছিল যোৱা চাৰিটা দশকৰ ভিতৰত প্ৰথমটো চিকাৰমুক্ত বছৰ। ১৯০৮ চনৰ সেই বাৰটা গঁড়ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি কাজিৰঙাত গঁড়ৰ সংখ্যা দশকে দশকে বৃদ্ধি পাই এহেজাৰ, দুহেজাৰ অতিক্ৰম কৰি ২০২২ চনৰ পিয়লত ২,৬১৩টা হৈছেগৈ। এই সংখ্যা চাৰি বছৰৰ আগৰ তুলনাত দুশ বেছি। সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ ভিতৰতে এয়া এই প্ৰজাতিটোৰ সৰ্ববৃহৎ জনসংখ্যা। ২০০৮ চনত আই ইউ চি এন (IUCN)-এ এশিঙীয়া গঁড়ক 'বিপন্ন' শ্ৰেণীৰ পৰা 'স্পৰ্শকাতৰ' শ্ৰেণীলৈ অৱনমিত কৰে, এছিয়াত এইদৰে অৱনমিত হোৱা এয়াই একমাত্ৰ বৃহৎ স্তন্যপায়ী প্ৰাণী। কিন্তু ইমানৰ পিছতো প্ৰাণীবিধ সম্পূৰ্ণ সুৰক্ষিত নহয়। আজিও দূৰণিৰ বজাৰত ইয়াৰ খৰ্গৰ মূল্য একেই আছে, বানপানীৰ প্ৰকোপ কমাৰ সলনি বাঢ়িছে, আৰু চিকাৰমুক্ত বছৰ এটাৰ অৰ্থ হ'ল নিৰন্তৰ পৰিশ্ৰম, কোনো স্থায়ী নিৰাপত্তা নহয়। গঁড় এতিয়াও বিপদমুক্ত হোৱা নাই। মাত্ৰ ইয়াৰ বিলুপ্তিৰ হাৰ ৰোধ কৰা হৈছে। আৰু ইয়াৰ বাবে প্ৰয়োজন হ'ল এটা শতিকা জোৰা কঠোৰ আইন, বনৰক্ষীৰ ত্যাগ, আৰু এখন ঘাঁহনিৰ পৰা আন এখনলৈ গঁড় কঢ়িয়াই নিয়াৰ নিৰন্তৰ প্ৰচেষ্টা।